(....ਗੂੰਗਾ ਮੌਸਮ }

ਖੁਦ ਨੂੰ ਖੁਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਜਾਏ ਹੋ;

ਫਿਰ ਵੀ ਕਾਹਤੋਂ ਚਾਨਣ ਦੇ ਤਿਰਹਾਏ ਹੋ .

ਓ ਦਰਿਆਓ !  ਸਾਡੀ ਲੋੜ ਸੀ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ;

ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸਾਗਰ ਹੀ ਲੈ ਆਏ ਹੋ .

ਕੰਡਿਆਂ ਦਾ ਬੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਲਦਾ ਹੈ; 

ਇਹ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਸਚ  ਹੈ ਕਿਓਂ ਬੁਖਲਾਏ ਹੋ .

ਮੈਨੂ ਹਰ ਪਲ ਤੁਰ ਜਾਹ ਤੁਰ ਜਾਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸਉ;

ਤੁਰ ਚੱਲਿਆਂ ਹਾਂ ਤਾਂ ਪਿਛੇ ਕਿਓਂ ਆਏ ਹੋ .

ਸਾਡਾ ਦੀਵਾ ਜਗਦਾ ਵੇਖ ਨਾ ਜਰਦੇ ਹੋ ;

ਖੂਬ ਗੁਆਂਢੀ ਹੋ ,ਚੰਗੇ ਹਮਸਾਏ ਹੋ. 

ਚਿਹਰਾ ਦਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੁੰਨੇ ਹੋ 'ਕੇਸ਼ੀ';

ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਸੁਨਾ ਕੇ ਆਏ ਹੋ .

ਜਨਾਬ ਹਰਦਿਆਲ ਕੇਸ਼ੀ -ਗੂੰਗਾ ਮੌਸਮ {ਪੰਨਾ ੭੫}    

-ਹਰ ਦਿਆਲ 'ਕੇਸ਼ੀ'{ਗੂੰਗਾ ਮੌਸਮ} ਪੰਨਾ 76

 ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਤਾਂ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਖੁਦਾ ਚੇਤੇ ਨਹੀ ਰਹਿੰਦਾ

ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਸਨੂ ਆਪਣਾ ਹੀ ਪਤਾ ਚੇਤੇ ਨਹੀ ਰਹਿੰਦਾ

ਅਸਾਂ ਦੀ ਹਰ ਖਤਾ ਹਰ ਬੇਬਸੀ ਨੂ ਯਾਦ ਰਖਦੇ ਹੋ ;

ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਤੜਪਨਾ ਚੇਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ .

ਕਿਸੇ ਬਦਬੋਲ ਤੇ ਸ਼ਿਕਵੇ ਜੇ ਕਰੀਏ ਵੀ ਤਾਂ ਕਿਓਂ ਕਰੀਏ ;

ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸਾਡਾ ਬੋਲਿਆ  ਚੇਤੇ ਨਹੀ ਰਹਿੰਦਾ .

ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੀਣ ਜੋਗਾ ਵੀ ,ਤੇ ਮਰਜਾਣਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਏ;

ਦੁਆ ਤੇ ਬਦਦੁਆ ਵਿਚ ਫਾਸਲਾ  ਚੇਤੇ ਨਹੀ ਰਹਿੰਦਾ 

ਚਿਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਛੜੇ 'ਕੇਸ਼ੀ' ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ;

ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਦਾ ਤੁਰ ਜਾਵਣਾ , ਚੇਤੇ ਨਹੀ ਰਹਿੰਦਾ .

-ਹਰ ਦਿਆਲ 'ਕੇਸ਼ੀ'{ਗੂੰਗਾ  ਮੌਸਮ} ਪੰਨਾ 76